+ 3 - 0 | § ¶Afwezig

Meneer Hartman is van woensdag tot en met vrijdag afwezig. Voor inlichtingen, zie SFEA.

In de tussentijd kunt u kijken naar de volgende 'eerlijke en gebalanceerde' documentaire. Abel, bedankt voor het attenderen!

+ 1 - 1 | § ¶Leefgeluk

Zit je in de put?

Doe de leefsituatie index test van het Sociaal Cultureel Planbureau: www.scp.nl/bronmateriaal/leefsituatie/index.html

Ik zat op 79% met een score van 113.

Ik voel me gelijk een stuk gelukkiger.

+ 1 - 1 | § ¶Nijenrode vervolgd

Wie meer wil horen over het debattoernooi te Nijenrode moet maar even bellen. Ik ben om 9.45 met de bus heen gegaan en rond 21.00 terug en in totaal heb ik acht minuten mogen spreken. Gemiddeld zijn er in vier voorronden per toernooi met vijf minuten spreektijd, nu was er een vreemd poulesysteem met drie minuten spreektijd. Het finaledebat (over het uitstellen van de verkiezingen in Irak) was indrukwekkend, maar dat de beste teams daar stonden was een kwestie van puur geluk. Er was geen powerranking (systeem waarbij m.b.v. computersoftware de verliezers tegen de verliezers moeten debatteren en de winnaars tegen de winnaars) of hoofdjury. Nijenrode, the coin toss tournament.

+ 1 - 1 | § ¶Nijenrode

Gisteren met een groepje debaters per bus naar het lieftallige Breukelen afgereisd voor een Engelstalig toernooi. Het terrein van Nijenrode is prachtig, wie zou er niet willen studeren in zo'n mooi kasteel en het omringende landgoed?

Later meer...

+ 1 - 1 | § ¶Von der Dunk lezing

Op een of andere manier is mijn entry van gisteren geheel verdwenen. Daarom post ik hem bij deze nogmaals:

Rond vier uur zat ik met Abel en Bonnie in de statige Senaatszaal van ons Academiegebouw. R-J zou komen, maar verkoos zijn studie boven de allereerste lezing in de jaarlijks UHSK H.W. von der Dunk-lezingencyclus. Soms gaat de geschiedenis aan je voorbij omdat er belangrijker verplichtingen zijn.

De spreker dit jaar was - hoe kan het ook anders?- Hermann Walther von der Dunk zelf.Voor de geschiedenisstudent die historiografie en theorie van de geschiedenis gehad heeft, vertelde hij niets nieuws. Hier stond geen hemelbestormende paradigmaverschuiver. Het was eerder de onvervalste nieuwsgierigheid, de liefde voor het intrigerende verleden, die de lezing zijn charme gaf.

Zoals het een professor emeritus betaamt, gaf hij een degelijke academische verhandeling. Zijn stijl was niet gedragen, maar zijn woorden waren duidelijk gewikt naar connotatie en werden gewogen in zijn dictie.In zijn drie kwartier spreektijd gaf hij een verhandeling over nationale identiteit, historisch besef en de instrumentele benadering van geschiedenis. Von der Dunk concludeerde dat er een belangrijke taak voor de historicus [en historica] is weggelegd om de historische soundbites in de media van context en diepgang te voorzien.

'Analogieën', zo zei hij, 'bestaan bij de gratie van de verschillen'. De media en politici benadrukken juist de overeenkomsten en gebruiken de geschiedenis als een verzamelbak van rolvoorbeelden. Op die manier gaan zij voorbij aan de discontinuïteit die de geschiedenis kenmerkt. De appeasement-politiek van Neville Chamberlain had nooit een argument voor het aanvallen van Irak mogen zijn.

Al met al was het een cultuurfilosofische beschouwing op meta-niveau zoals Von der Dunk-kenners gewend zijn. Ik vroeg hem bij de borrel achteraf of we het verval van historisch besef niet moeten zoeken bij de vluchtigheid van de media en het instrumentalisme van de politici, maar op een meer praktisch niveau. Was de oorzaak niet juist de erodering van geschiedenis binnen het curriculum op de middelbare school? Geschiedenis als schoolvak krijgt minder uren toebedeeld, wordt onverplicht gemaakt en zelfs gefuseerd met aardrijksunde. Aan aardrijkskundeleraren wordt gevraagd om een paar boekjes te lezen en er vervolgens een paar uur geschiedenis bij te geven. Von der Dunk erkende het probleem, maar ging er helaas niet op in. Hij praatte liever over deconfessionalisering en ontzuiling.

De UHSK, mijn vereniging, heeft een mooie lezing neergezet. Toch was er een moment van plaatsvervangende schaamte. Von der Dunk kreeg het erelidmaatschap van de UHSK, waarbij uitgelegd werd wat het inhield om erelid te zijn. Dit ontkrachte echter het hele grootse gebaar:

- De reden werd verteld: 50 jaar geleden was v.d. Dunk voorzitter en nu is hij een historicus van naam. Ik vind het een goede zaak dat hij tot erelid bestempeld is, maar dit was niet de meest sterke motivatie. Maar er zijn meerdere historici die UHSK-voorzitter geweest zijn, net zoals er meerdere historici van naam zijn. Gezien de enorme inzet van het andere erelid dat de UHSK al lange tijd kent - Marietje van Winter - had de reden beter onvermeld kunnen blijven. Ik hoop dat deze zeergewaardeerde historica volgend jaar de lezing geeft.

- De voordelen voor de professor emeritus zelf werden vermeld. Ik denk dat je niemand hoeft uit te leggen wat de voordelen van een erelidmaatschap zijn. Dat het een eer is, valt immers wel uit de term af te leiden. Bovendien was het eerstgemelde voordeel dat hij 'geen contributie meer hoeft te betalen'. Dat is niet bepaald verheffend of wenselijk, aangezien de beste man al jaren geen contributie meer betaalde.

- De geldigheidsduur van het erelidmaatschap werd vermeld. Iedereen weet dat je veel moet uitvreten voordat ze je erelidmaatschap afnemen. Dus wederom was dit een overbodige toevoeging. Bovendien klinkt het altijd cru om een man die in de late jaren twintig van de vorige eeuw geboren is te vertellen dat zijn erelidmaatschap 'geldig is voor de rest van uw leven'.

Mijn advies voor het verstrekken van erelidmaatschappen: vermeldt het en zwijg er verder over. Maar ach, ik had het er waarschijnlijk niet veel beter van afgebracht als ik voor zo'n grote groep moest spreken in de aanwezigheid van zo'n eminent en erudiet historicus. R-J, je hebt wat gemist!

+ 1 - 2 | § ¶Fall of the dictator

Castro's grip on Cuba is so tight, he even orchestrated his own downfall...

Today I read in the newspaper that the US issued a statement they didn't send the dictator a 'get well soon!' card. Apart from stating the obvious it sounds as a quite childish thing to do. A sick old man is a sick old man, leave him be. The Cold War is over, get out of the cinema.

Now lets hope this is the beginning of the end of Castro's regime. It's time for a change, I'll drink a Cuba Libre to that.

I just came back from the Estonian embassy where I had a briefing for a Students European Parliamentary Simulation event, organised by the Student Forum For European Affairs (SFEA). We would have gone to the embassy last Thursday if it wasn't for the public transit strike. We had a warm welcome and an interesting meeting.

In the simulation I represent Estonia in the Committee on Industry, Research and Energy (ITRE). We'll have to reach an agreement on the Lisbon Strategy. What does this entail? I'll quote from the Presidency Conclusions of the Lisbon European Council 23 and 24 March 2000:

"The European Council held a special meeting on 23-24 March 2000 in Lisbon to agree a new strategic goal for the Union in order to strengthen employment, economic reform and social cohesion as part of a knowledge-based economy."

"The Union has today set itself a new strategic goal for the next decade: to become the most competitive and dynamic knowledge-based economy in the world, capable of sustainable economic growth with more and better jobs and greater social cohesion."

Being the most competitive economy in the world is a hard job. Especially when countries such as the Netherlands struggle hard to reform the economy but still have less than one percent growth. Moreover it's a lot of balls to juggle with: competitiveness, innovation, environment, employment, and social inclusiveness. The juggling is especially hard because some balls don't match.

Take the environment and competitiveness for example. If you impose high environmental standards and taxes on a Polish coal mine, it becomes less competitive with a coal mine in other parts of the world, such as China.

None of these principles have to be mutually exclusive though. Investment in 'sustainable energy' such as windturbines is a way of innovation that can make your country more competitive. Yet conflicts are unavoidable if you try to put the broad terms of this general declaration of intent into practice. An issue of such conflicting principle objectives which came up in Dutch politics lately was lowering the minimum wage. Though this increases competitiveness it also has a socially exclusive effect.

It's going to be an interesting time prioritizing between these objectives during the EP Simulation next week. I got a good idea what the Estonian priorities are for 2010.

Back home I heard some really good news: my job contract has been extended and I got a raise!!!

A year has gone by, almost without notice.

+ 2 - 0 | § ¶Na de workshop

De BP workshop ging lekker. We hebben alles uitvoerig behandeld. Mijn grootste uitdaging voor spreken in het openbaar in de komende tijd is duidelijkheid verkiezen boven volledigheid. Ik
formuleer onnodig omslachtig en haal nog steeds voorbeelden aan als het punt al gemaakt is.

Maar ja, zo'n 22 jaar routine van praten, leer dat maar eens af.

De hand-out van gisteren heb ik aangepast voor Internet Explorer. Op Mozilla Firefox was ie perfect aanschouwbaar. Hij is nog steeds niet perfect, maar het is nu te ver na twaalven om daar aan te gaan sleutelen.

Morgen de Hermann Walther von der Dunklezing. Echt gaaf dat de studievereniging van geschiedenis, de UHSK, zich met zo'n evenement op de kaart zet. Maar de meeste dank gaat natuurlijk uit naar Menno Donia, de drijvende kracht achter deze prestigieuze lezingencyclus in wording.

Op de eerste (historische) v.d. Dunklezing komt de man in kwestie praten. Geboren in 1928 en nog steeds kwiek en opiniërend. Ik ben benieuwd.

+ 1 - 1 | § ¶BP Debating Workshop

I have made the following hand-out for the workshop on British Parliamentary debating I am giving tomorrow. I will try to make a download possible on this website in the near future.

+ 0 - 2 | § ¶De 'grootste' Nederlander

De KRO-televisieserie 'De grootste Nederlander' is het gespreksonderwerp dat people love to hate. Hoe zeg je dat op zijn Nederlands? Als eigenaar van 'Nederlands grootste' wil ik graag mijn bijdrage leveren en publiceer ik bij deze een column, geschreven op 2-5-2004, die eerder in de Argus verschenen is:

Laatstejaarsleven

De aarde draait rondom de zon en de klok draait om de mens. Andere tijden. Met het overlijden van Alistair Cooke, de G.B.J. Hiltermann van Groot-Brittannië, is er weer een groot columnist en duider van de toestand in de wereld van ons heengegaan. De oude twintigste eeuw sleurt degenen die hem het meest nabij geweest zijn mee het graf in. Het zou een eer zijn om hen in stilte te eren met het woord.

 

Maar hoe? Het papier is stil van zichzelf. Het leent zich niet voor het inlassen van een stilte. Zelfs een volledig zwartgedrukte of witgelaten pagina spreekt de taal van de stilte gebrekkig. Misschien is zwijgen beter en heeft de ongedrukte pagina de meeste zeggingskracht. Ik zou daarom graag het ongeschrevene in deze column aan hen opdragen.

De quizmistress glimlacht blinkend de televisiecamera in. "Wat hebben Spinoza en Aletta Jacobs gemeen?" De zaal zwijgt en googlet in het diepst van zijn gedachten naar mogelijke combinaties. Het lijkt een volkomen willekeurige nevenschikking te zijn. Spinoza en Aletta delen tijd noch geslacht noch veld van verdienste. Daar komt bij dat Spinoza's opvattingen over vrouwen hem tot ideale SGP-kandidaat zouden maken. Hij achtte ze zwak, afhankelijk, ongelijk aan mannen en daarom ongeschikt om deel te nemen in zijn democratische republiek.

 

De kandidaat waagt een gok: 'Spinoza en Aletta', is dat niet de titel van een in de orale traditie voortlevende verbastering van het verhaal van Romeo en Julia?' "Nee', schudt de quizmistress en leest op van haar blaadje, 'de overeenkomst is dat zij allebei op de laatste plaats stonden van de top tien 'personen uit de Nederlandse geschiedenis' in de geschiedenis-special van Vrij Nederland van 6 maart 2004".

De special in VN telde maar liefst vijftien pagina's, waarvan het grootste deel gebaseerd was op een enquête onder professionele historici. Groots aangekondigd op de voorkant: 'wat je wél moet weten' van onze vaderlandse geschiedenis. Handig, zou je denken, als ik dit wél moet weten, hoef ik de rest niet te weten. Drie euro zestig is toch een stuk voordeliger dan vier (of vijf!) jaar collegegeld. Maar zonder flauwigheden zijn het dit soort enquêtes die blijk geven dat de geschiedenis in de populaire media een feest van misrepresentatie is.

Graag wil ik wat misverstanden uit de weg helpen. Ten eerste is daar het beeld van de geschiedenis als nutteloze feitenkennis. Wie wel eens naar de Grote Geschiedenis Quiz (GGQ) heeft gekeken begrijpt wat ik bedoel. Al drie jaar lang bestrijkt minstens tachtig procent van de vragen de twintigste-eeuwse politieke geschiedenis. Dat de kijkcijfers hiertoe dwingen, omdat de gemiddelde Nederlander alles voor 1900 stoffig en saai vindt, zou geen excuus moeten zijn. Willen wij de geschiedenis van dit imago ontdoen dan moet het tegendeel bewezen worden.

Maar de grootste vertekening die de GGQ veroorzaakt is dat de ideale historicus wordt neergezet als een compendium van arbitraire kennis. Je blijft achter met het beeld dat er geen verschil is tussen geschiedenis studeren en de kaartjes van Trivial Pursuit uit je hoofd leren.

Deelnemers aan de quiz als Mat Herben bevestigen dit door te zeggen dat ze 'pech hadden met gokken'. Wat vergeten wordt is dat de historicus een context schetst en een gebeurde situatie duidt aan de hand van feiten, in plaats van aan de hand van een duiding of context tot de feiten komt. Er is een wezenlijk verschil tussen herleiden en gokken.

Verder erg ik me aan het jongleren met appels en peren. Dit komt het meest naar voren in stemmingen als 'De Grootste Nederlander'. Waar dit meetproces al problematisch is zou het om lengte gaan, is het helemaal onmogelijk waar het om statuur gaat. Het is makkelijke televisie die de naam en het levenswerk van velen schaadt. Ik vind Kant een van de grootste Duitsers, mijn broertje vindt het maar een loser omdat hij 'nog nooit een wijf versierd heeft'. Er zijn geen objectieve indicatoren voor historische relevantie. Willem 'vadertje' Drees stond in de top tien 'personen uit de Nederlandse geschiedenis' op de tweede plaats, ver boven Spinoza. Ik durf met een ieder te wedden dat hij over honderd jaar niet eens meer in de top honderd staat.

De Geschiedenis is overgeleverd aan de willekeur van de herinneraars of geschiedbewaarders. De een zweert bij Willem van Oranje (de vermoedelijke winnaar van 'De Grootste Nederlander') de ander bij DJ Tiësto. De een kent de namen van alle historische korfbalderby's en beroemdheden uit zijn hoofd, terwijl de ander niet eens weet wat korfbal is. We moeten de verontrusting over het gebrek aan historische kennis bij de marktbezoeker met een korreltje zout nemen. Hetzelfde geldt voor de vrees voor 'a false sense of history' dat door Hollywood veroorzaakt zou worden.

Kennis fluctueert, zeker historische kennis. Nieuwe tijden brengen nieuwe mensen en dingen en stellen de eisen bij. Het verontruste de Britten dat 9 procent van de bevolking Winston Churchill als een fictief personage beschouwden. Maar hoeveel procent kende Churchill honderd jaar geleden? En hoeveel procent kent hem nog over honderd jaar als hij 'just another politician' zal zijn?

Laten wij dus beseffen dat geschiedenis minder en meer willekeurig is als de media ons doen geloven. We hoeven niet ongerust te zijn dat sommigen denken dat Willem van Oranje te Dokkum vermoord is. Wie zijn historische kennis van Nederland graag bij wil spijkeren doet er goed aan zich te storten op de reeks 'Verloren Verleden'. Wie dat niet wil is daardoor niet minder of kleiner Nederlander."

Overigens vertelde mijn bazin na het lezen van deze column dat Spinoza en Aletta een duidelijke overeenkomst hebben: ze zijn allebei Joods.

+ 2 - 0 | § ¶Video clips

Although I am not a Star Wars fan like Bram , I found this short video clip very amusing:

www.bikesagainstbush.com/blog/debatewars.html

Yet, as a historian I have mixed feelings about another video clip. What do you think? Is this humor or have they crossed the line?

+ 2 - 0 | § ¶Cartoons

+ 1 - 1 | § ¶Wie de bal kaatst...

Ik heb vanochtend het derde en laatste debat gekeken zonder iets opmerkelijks te zien.

Ik moet zeggen dat ik Bush sympathiek vond overkomen. Iemand met wie je aan de bar een biertje drinkt. Kerry stond en sprak zo monumentaal dat ik zijn hoofd nu al uitgebeiteld zag op Mount Rushmore.

Kerry was weer de betere debater, maar Bush hoeft zich niet te schamen. Hij hield sterk stand op zijn eigen bekende wijze, compassionately dumb, principieel en ongenuanceerd. Het gaat nog zwaar worden voor Kerry, omdat hij hier zijn slag had moeten slaan.

Ten slotte nog een leuke link: http://www.moveonplease.org/MooreTrailer.asp Wie de bal kaatst...

+ 1 - 1 | § ¶Anyone but Bush?

Warning: long log

Talk about politics is seldom grooming. Yet in the Netherlands saying that you would hate to see George W. Bush get re-elected is as common small talk lately as 'Nice weather, isn't it?'. I haven't met a single Dutchman (or woman) who thought otherwise. Now you might say that this is because I'm dwelling in 'liberal' Academia, but I think it's way bigger than that. This thing is beyond students.

Mr Bush makes us Europeans feel ugly. Whatever people might say, after 1945 the USA became a beacon light for us and has remained a role model since, though there were definitely rough times. Our identity is American in ways we cannot even imagine. But now the president is showing that the image we have of ourselves as peaceful, sophisticated, civilized, democratic and intelligent doesn’t hold true. In the continental’s subconscious Mr Bush has lost the presidential elections to Al Gore and has been acting like a tyrant ever since.

Like a bully stealing our lunch money, Dubya makes European leaders and civilians feel incompetent, sitting on the side powerless. This current crisis of the European consciousness on the question of world power leads to a contradiction. We equally cherish and despise our lack of power. The GMF transatlantic trends poll showed that European civilians want Europe to become a superpower and crack down on military expenditure at the same time.
Now all the usual ranting about Mr Bush being ‘a right-wing nut job’ should have led to an unequivocal support for John F Kerry. Yet this is strangely not happening.

I couldn’t quite explain this, but found very definite clues in this week’s The Economist. First of all, the president’s policy as portrayed in the media is pretty shallow for Dutch standards. Over here reforming the welfare state and a fair distribution of wealth have traditionally been more of an issue than foreign policy. Even when by saying 'foreign policy' we mean 'the war on terror'. The Economist accurately emphasized this perceived shallowness:

“[Mr Bush] is trying to prove that there is more to his administration than fighting terrorists abroad and cutting taxes at home.” (says their columnist Lexington)

If Kerry could bring a message across as well as George W. Bush can, he would have ripped his policy apart as being shallow, thoughtless and carelessly conservative. But Kerry doesn’t have these skills, as The Economist so aptly worded in their biography on Kerry:

“Perhaps the main difficulty in identifying Mr Kerry’s core beliefs is a consequence of his habits of thought. As befits a former prosecutor, he marshals material exhaustively, immerses himself in details and forms judgments on a balance of competing evidence. At their best, his cogitations reveal a mind that is wide-ranging, diligent and sensitive to complexity and fine distinctions. At their worst, they can seem nit-picking, ambivalent and unable to see the wood for the trees.

The contrast with Mr Bush is instructive. The president tends to go back to first principles. He strips each issue down to its essentials and presents arguments in black and white. Which habit of thought is better in theory is a matter of opinion. Mr Bush appears principled but simplistic; Mr Kerry knowledgeable but wanting to have it both ways. In some respects, the difference is between the legislator, weighing the details of a bill, and the executive, pushing to get things done. Mr Kerry is still seeking to persuade voters he can make the transition.”

I don't deny The Economist magazine is biased; they are economically liberal and socially libertarian. But they run both sides of the argument, are informative about facts and figures and their analysis is spot on. I wholly agree with the way they paint the contrast between Mr Bush and Mr Kerry. Seen in that way, it is not so strange that the president held his own in the debate against his challenger. For one who can present arguments in black and white is usually the most persuasive debater. Debaters tend to leave nuances to scientists.

If so, why did the Senator win both debates then? He won because he was actually listening to the questions asked and responding to what Mr Bush had said. Whereas Bush was more of a tape recorder playing a memorized message that had been played so many times before.

This presidential race should have been a referendum on the incumbent, it has become a referendum on the challenger. Both are flip-floppers. The president said he stood by his decision to invade Iraq, without any regrets. But he changed the motivation for the decisions he made several times. The Senator… well, his quote: “I voted for it before I voted against it” says enough. The president creates a smoke screen which prohibits us to judge him, by blurring the rationale for past decisions. The Senator creates confusion by the depths of his nuance. In Dutch trains and college halls “Anyone but Bush” has become “Yes, I agree, but does it really really really really really really really have to be Kerry?”

+ 1 - 1 | § ¶Beter dan Ali B en Borsato

Mijn excuses als u hem al kent: Duet Bush & Blair

Voor het goed afspelen van dit filmpje moet u QuickTime geinstalleerd hebben. Dit kan gratis gedownload worden op de Apple-site: http://www.apple.com/quicktime/download/

Ook leuk en wat recenter (lollyman bedankt!):

 http://www.buzzflash.com/contributors/04/10/con04413.html

Lees ook even het 'from the author' gedeelte. Zeer informatief.

+ 0 - 2 | § ¶Genialiteit in gevangenschap

Maandag, 4 oktober schreef ik in mijn log onder de titel ‘Douche en WC’:

“Mijn broertje zegt dat hij de meest geniale ingevingen krijgt tijdens het poepen,Bij mij zijn mijn hersens vooral creatief en werkzaam onder het douchen.Grappig dat twee zo kleine hokjes, zo basaal en banaal, zich lenen voor godgegeven inspiratie.”

Ik kreeg hierop de volgende anonieme reactie:

“...en wij maar denken dat we mensen gevangen kunnen nemen. Zonder het te weten creëren we geniale zielen door ze in te sluiten met tastbare grenzen, machteloos tegen de vrijheid van de ziel.”

Bij de eerste keer lezen was deze zin abacadabra voor me. Het duurde even voordat ik de link legde tussen op de WC zitten en ‘mensen gevangen nemen’, maar nu snap ik hem. Deze persoon - zal ik ooit weten wie? – associeerde de WC met een gevangeniscel. Zo gek is dat nog niet, beide plekken kunnen flink claustrofobisch stemmen. Ik zou niet een hele dag in een WC of douche opgesloten willen zitten.

Maar is het eigenlijk waar dat we geniale zielen creëren door ze in te sluiten met tastbare grenzen? Ja en nee. Nee, want ik denk dat genialiteit van binnenuit komt en niet gecreëerd wordt maar ingeboren is en slechts door de juiste sociale omgeving getriggerd wordt en tot zijn recht komt.

Maar ja, het is waar dat die vrijheid van de ziel een groot probleem vormt voor onderdrukkende regimes. Waarom wordt zoveel aandacht besteed aan het overtuigen van Winston Smith in Orwell’s 1984? Omdat het totalitarisme bestaat bij de gratie van de uitsluiting van het individuele denken.

Ik wilde wel eens weten welke beroemde boeken in de gevangenis geschreven zijn en ben nog even op het internet gaan zoeken. Daar ontdekte ik dat er zelfs een hele reeks van 25 boekuitgaven op gebaseerd is. De redacteur is Robert W. Moore en de serienaam is ‘Great books written in prison or jail’. De titel lijk een tautologie maar is dat niet omdat het vertaald moet worden als ‘in gevangenschap of in de cel’. Het gaat om opsluiting, niet of dit binnen een gevangenis, concentratiekamp of ander instituut geweest is. De vraag in welke mate de gevangene opgesloten was en of deze wel of niet een kleurentelevisie op zijn kamer had, is hier ook niet relevant.

Mijn gezond verstand zegt me dat er hier best sprake van causale verbanden zou kunnen zijn tussen het schrijven van een geniaal boek en gevangenschap. Hierover een aantal korte opmerkingen:

1. Common sense is the collection of prejudices acquired by age eighteen. --Albert Einstein

2. Geniale denkers zijn vaak vrijdenkers, denkers die tegen de gevestigde orde indenken, en hebben daarom meer kans in een cel te belanden wegens aanstootgevend gedrag. Socrates is hier natuurlijk het grootste voorbeeld van, alhoewel hij zelf geen boeken achtergelaten heeft.

3. Boeken schrijven is geen vetpot. Geniale denkers zijn vaak randfiguren in plaats van succesvolle zakenlui en bevinden of bevonden zich dus in de onderlaag van de samenleving en konden niet altijd de touwtjes bij elkaar knopen, waardoor ze soms voor diefstal of dergelijke zaken opgepakt werden.

4. Gevangenissen bieden een oase aan tijd. Zelfs de ideeën van geniale denkers hebben de tijd nodig om te rijpen en in de gevangenis is daar alle tijd voor. Bovendien zijn er minder afleidingen dan in het dagelijks leven en kan de gevangene zich volop op zijn boek storten.

5. Gevangenissen bieden weinig luxe. Mensen werken het hardst onder barre omstandigheden.

6. Als je al op een momentopname als in de WC of in de douche geniale ingevingen hebt, kun je nagaan hoe dat dan is als je voor veel langere tijd in zo’n nauwe ruimte zit.

Maar de eerste opmerking vind ik het meest overtuigend. Het kan namelijk ook gewoon louter toeval zijn. Er zijn in alle tijden in allerlei omstandigheden allerlei geniale werken verschenen. Dus waarom ook niet vanuit de gevangenis? Bovendien is het merendeel van ons canon aan geniale werken buiten de gevangenis geschreven, wat de hele hypothese onderuithaalt. Ik ben het er kortom niet mee eens.

Voor de geïnteresseerden noem ik bij deze een aantal titels uit deze reeks.

Mein K@mpf, het meest beroemde boek dat in de gevangenis is geschreven ooit, staat er merkwaardig genoeg niet tussen:

- The Writings of St. Paul by St. Paul
- The consolation of Philosophy by Boethius [Dit is een aanrader voor diegenen die zich afvragen hoe Gods Voorzienigheid niet de vrije wil uitsluit en waarom slechteriken niet gestraft worden in onze wereld, maar de goeden wel]
- Complete works by Thomas Malory
- The Prince by Nicolo Macchiavelli
- A dialogue of comfort against tribulation by Thomas More
- Sir Walter Raleigh, by Raleigh Trevelyan
- Don Quixote, by Miguel Cervantes
- Grace abounding to the chief of sinners, by John Bunyan
- Pilgrim’s Progress, by John Bunyan
- The soul of man and prison writings, by Oscar Wilde
- The best short stories of O. Henry, by O. Henry
- Tractatus Logico Philosophicus, by Ludwig Wittgenstein
- The essential Gandhi, by Mahatma Gandhi

+ 0 - 2 | § ¶candidate's debate vervolgd

Ik heb het debat op CNN gevolgd, af en toe naar Nederland 2 gezapt. Maar ja, CNN heeft veel meer mensen en gimmicks op dit debat gezet.

Kerry is de betere debater, want hij gaat daadwerkelijk in op wat Bush zegt. Hij wint hierdoor het debat maar komt wel over als een saaie technocraat.

Bush is de meest coherente, want rechtlijnige debater. Zijn verhalen zijn het simpelst en klinken het meeste na. Het is net of Reagan spreekt, die ook een kei was in het steeds opnieuw voordragen van hetzelfde verhaal.

Bush wimpelt nog wel eens wat weg, zoals de nuancering van Kerry dat abortus wel gewettigd is als het leven van de moeder op het spel staat of na een incestueuze verkrachtin'g. Hier ging Bush niet op in, maar herhaalde simpelweg dat Kerry tegen de door Bush gesteunde wet voor inperking van de abortus stemde. Het is de vraag wat een sterkere indruk maakt op de Amerikaanse kiezer: de rechtlijnigheid van Bush of de nuance van Kerry.

Bush gaat winnen. Zijn verhaal verkoopt het best. De boodschap is duidelijk: kies voor zekerheid, stem op Bush. Als het gaat om beslissingen voor de onvoorspelbare toekomst kiest het merendeel van de bevolking nu eenmaal voor zoveel mogelijk zekerheid. Kerry ontkomt niet meer aan zijn drie negatieve etiketten: weifelaar, saaie technocraat en 'liberal'. Ook nu was hij niet altijd even duidelijk qua standpunt of prioriteit, vaak te feitelijk en begon hij zonder dat de vraag hem hiertoe dwong over vrouwenrechten.

Kerry wint de veldslag, Bush de oorlog.

Voor de loze beweringen in dit debat, zie:

http://www.factcheck.org/

Ik heb mijn mening naar Nederland 2 gemaild (amerikakiest@rtv.nos.nl)!

+ 1 - 1 | § ¶candidate's debate

Helaas, videobeelden van de voorgaande debatten heb ik niet weten te traceren. Wel zijn er transcripten van aanwezig op de volgende pagina: http://www.debates.org/pages/debtrans.html

 

Nu ben ik voor het eerst opgebleven om het te gaan volgen. Zou u mij morgen daarom aub niet willen bellen voordat het drie uur geslagen heeft? Vol verwachting klopt mijn hart, wie er...

+ 0 - 1 | § ¶Cryptisch

Ik ben blij met alle comments. Of ze nou opheffend, opbeurend, opmerkelijk, of opbouwend kritisch of complimenterend zijn. Maar soms lijkt het wel geheimtaal. Zeker als het een anonieme opmerking betreft, zoals de volgende:

"Ik denk dat er veel meer pubers bestaan die vele gedachten dragen onstaan uit ervaringen en bang zijn dit te vergeten, omdat zij het juist niet opschrijven. Nee, ook dit is te kort door de bocht, weet je wat ik het meest opmerkelijk vind: wat is dit?Dit, dat, het, zo, omdat, zodat, doordat, wat is dat?wat is dit? Vertel mij zodat dit duidelijk dat wordt. Schrijven, letters, woorden, zinnen. Gedachten? Denken, nadenken, doordenken, gedachten denken of toch juist beleven? Is dit altijd dat, doordat dit eigenlijk nooit dat kan zijn? Want als dit dat is, waarom is het niet zo dat dit ditdat is?Zo kan ik nog even doorgaan, maar voordat mijn punt helemaal verdwijnt even dit: schrijven is een kunst, een kunst om aandacht te houden zonder ook maar iets zinnigs uit te voeren, en toch iets duidelijk te maken... Wat jij?"

Ik heb het een paar keer overgelezen en snap het eigenlijk nog steeds niet. Maar langzaam daagde me dat er maar één persoon dit geschreven kan hebben. Bernard, welkom op mijn log!

+ 2 - 0 | § ¶Jack Mehoffer

Hey everybody, Abel sent me an interesting video of the Bill O'Reilly show (see previous logs).

Check out the following: http://www.dailyrecycler.com/blog/2004/09/did-oreilly-factor-get-hi-jackd.html

Get it? If not, you can look at the comments at the dailyrecycler webpage or surf to: http://www.doheth.co.uk/lists/prank.shtml

+ 0 - 2 | § ¶Afstuderen

In 1999 ben ik aan de studie geschiedenis begonnen met een werkgroep die in aantal schommelde tot boven de 25. Zoals altijd vormden zich groepen en groepen binnen groepen. Uiteindelijk zijn we met een handjevol overgebleven. En allemaal worstelden we nog met onze studie. Tot vandaag.

Vandaag is de eerste afgestudeerd. Dat is een raar gevoel. Muffie verwoordt dit uitstekend in haar log van 3 oktober. Alsof je opeens achter loopt. Alles wordt bezien vanuit een heel nieuw perspectief.

Ik dacht behoorlijk op weg te zijn, totdat ik hoor dat iemand de race al heeft uitgelopen. Vandaag voelt het alsof ik mijn hardloopschoenen niet eens aangetrokken heb.

Toch is er ook een positieve noot. Het is het verhaal van de quarter mile. Toen een Brit deze voor het eerst onder de vier minuten liep, volgden er opeens velen. Terwijl deze prestatie jarenlang voor onmogelijk gehouden werd. Nu weet ik meer dan eerst dat afstuderen mogelijk is.

Was de finish maar in zicht.

+ 1 - 1 | § ¶Goed Gesprek

Als kind nam ik me voor nooit mijn kinderblik op de wereld te vergeten. Ik ben die belofte niet nagekomen. Ik vraag me namelijk af of ik mijn basisschooltijd verheerlijk of dat het echt zo fijn was.

Vroeger op de basisschool zag ik mijn beste vrienden dagenlang, nu moeten twee weken van te voren de agenda’s getrokken worden en blijft het bij een dagdeel, vaak is dat een eetafspraak. Tijd is stiekem een kwestie van prioriteit, maar toch steekt het dat je zo weinig tijd voor elkaar maakt.

Vroeger op de basisschool, als je een dag met je beste vriend had opgetrokken, samen had gevoetbald en gegeten, bij elkaar logeerde en tot nachtelijke uurtjes opbleef dan had je het zo na een uur of twee ’s avonds over dingen die je écht raakten. Alsof na zoveel uren samen en met het aantreden van de slaap de psychologische schilden afgelegd werden. Samen sprak je dan over gedeelde angsten en de mysteriën van het leven. Een gevoel van hechte verbondenheid in dit schijnbaar doelloze en o zo moeilijke leven daalde neer.

Zojuist ben ik thuis gekomen, was weer blijven hangen in de kroeg. Een goed gesprek gehad, maar toch… Het is niet meer de zoektocht naar waarheid zoals vroeger. Een diepzinnig gesprek is verworden tot het omstebeurt opdissen van verhalen, die de werkelijkheid niet verklaren maar verbloemen. Want inmiddels weten we dat er geen waarheid bestaat. Jouw verklaring is zo goed als de mijne. En in een wereld zonder waarheid wisselen we geen angsten meer uit maar rationeel gelul, esoterisch geneuzel en andere beuzelarijen.

En in mijn hoofd weerklinken de woorden van ‘Stil in mij’ van Van Dik Hout:

Iedereen kijkt maar niemand zegt wat hij denkt
Iedereen kijkt maar niemand is wie je denkt

We zijn allemaal te volwassen en stoer om toe te geven dat we nog steeds geen donder van het leven snappen en dat alles nog steeds een mysterie is, waarin we niet meer durven delen. Ach, misschien heb ik een biertje te veel op en ben daarom te sentimenteel.

+ 2 - 0 | § ¶Mensjes kijken

Desmond Morris was ooit curator van de zoogdieren van de Londense Zoo. Hij was een begenadigde aapjeskijker. In wetenschappelijke kringen heeft men daar de mooie benaming zoöloog voor. Maar hij werd wereldberoemd door zijn beschrijving van het menselijke gedrag in ‘The naked ape’. Hij vertelt hier allerlei boeiende biologische en sociale wetenswaardigheden over ons. De mens is méér aap dan hij zou willen toegeven.

Zo legt Morris uit waarom de mens de grootste pen'is heeft van alle primaten. Dat hebben wij mannen namelijk aan de vrouwen te danken, onze lengte en breedte dient er toe om de vrouwelijk cli'toris te stimuleren. (blz. 71). Heeft u ook een hekel aan ‘small talk’? Velen met u, maar toch blijft dit fenomeen voortbestaan. Dit is de verklaring van Morris:

“…it is the fourth type of verbalisation that we are concerned with in this chapter, the kind that has aptly been described recently as grooming talking. This is the meaningless, polite chatter of social occasions, the ‘nice weather we are having’ or ‘have you read any good books lately’ form of talking. It is not concerned with the exchange of important ideas or information nor does it reveal the true mood of the speaker, nor is it aesthetically pleasing. Its function is to reinforce the greeting smile and to maintain the social togetherness. It is our substitute for social grooming. By providing us with a non-aggressive social preoccupation, it enables us to expose ourselves communally to one another over comparatively long periods, in this way enabling valuable group bonds and friendships to grow and become strengthened.” (blz. 178)

Tja, het is het een of het ander. De volgende keer dat iemand tegen u zegt “Lekker weertje, hè”, wees dan blij dat deze persoon u niet begint te vlooien. Had ik maar de dieren- en mensenkennis van Desmond Morris. Dan zou ik mijzelf ‘etholoog’ mogen noemen. Toch wel leuk, tegelijkertijd bioloog, socioloog en psycholoog, en trend watcher zijn.

Misschien moet ik toch een poging wagen. Bij deze toch een stukje mensenkennis:

Iemand zegt: “Ik kan geen hoogte van jou krijgen”
Iemand bedoelt: “Ik wil graag aardig gevonden worden, maar jij laat niet eenduidig merken of dit me lukt.”

Mocht u nog dergelijke waarnemingen hebben, dan hoor ik deze graag.

+ 1 - 1 | § ¶Douche en WC

Mijn broertje zegt dat hij de meest geniale ingevingen krijgt tijdens het poepen,
Bij mij zijn mijn hersens vooral creatief en werkzaam onder het douchen.
Grappig dat twee zo kleine hokjes, zo basaal en banaal, zich lenen voor godgegeven inspiratie.

Hoe kom ik er op? Niet door de mooie antithese van George Barker (“I sat one morning on the can/ That served us as a lavatory/ Composing some laudatory/ Verses on the state of man”) maar simpelweg omdat ik vanavond WC-beurt heb

+ 1 - 1 | § ¶Kwakje

Dit is geen broodje aap-verhaal: een vriendin van mij liep tegen vijven voorbij de boekenkast van de afdeling Slavisch in de bibliotheek. Zij dacht wat te zien en liep weer terug. Op de grond lag onmiskenbaar een kwakje. Was dit het werk van een boekenfetisjist of van een exhibitionistisch studentenstelletje?

+ 2 - 0 | § ¶Ordinair Seculair

Met mijn vriendin en haar oom en tante liep ik over de stoep in Zoetermeer. Er liepen twee meisjes langs met oorbellen als hoepels en veel te veel make-up voor hun leeftijd, hooguit veertien. "Zwijbn bjuwwie naaw duhw kwewk gewebbes?", zei de langste met open mond, kauwend op een patatje. Had ze het tegen ons? Ze herhaalde de vraag.

De patat was inmiddels wat meer vermalen en ze was nu wel verstaanbaar.
"Zijn jullie naar de kerk geweest?", dat vroeg ze ons. Het was kwart voor zes zondagavond. Welke christen komt om die tijd van de kerk af? Duidelijk geen religieuze opvoeding gehad dus. Uit haar communicatie af te leiden had ze helemaal geen opvoeding gehad.

Nietzsche had op meer gehoopt toen hij God dood verklaarde.

+ 1 - 1 | § ¶Presidential Debate

- Have you seen the presidential debate?
- No I haven't seen it.
- But you're an historian?
- Historian to be, yes.
- Don't you hate the fact that history passes you by without notice?
- Yes I do, but isn't that what life is all about?

We would be surprised how highly orchestrated the events are that we deem 'historic'. True, semantically all events are historical, but that's not the point I want to make. Media coverage grants something its importance. The absence of cameras can make a million deaths trivial, a million cameras can make one death divine.

What struck me when I saw fragments of the presidential debate on the news, was that there was still space for individuality and errors. Mr. Bush made the o so revealing error, whilst talking about the war in Iraq: 'The enemy attacked us.' Kerry was quick to reply that it was Osama bin Laden who attacked the USA and Bush who had attacked Iraq. He continued that bin Laden was in Afghanistan while nine tenths of the US army was in Iraq.

The comment Bush made was revealing because of the assumptions hidden behind the idea. The very words THE ENEMY almost necessarily lead to a prisoner's dilemma. We could negotiate with THE ENEMY, but since he’s out for our destruction, we’d better kill him before he stabs us. Saddam was, after all, the guy that tried to kill George W.’s dad, so why wouldn’t he be the one behind the 9-11 disaster? Yet the tough government and the terrorist are unwilling allies. They are two hardliners that polarize the moderates and rip them apart. In the end it’s an eye for an eye for an eye for an eye, till everybody is blinded by fury. It’s the right-wing assumption that evil is something external, which you can repress or –even better- amputate. If evil wasn’t that ambiguous, we would wish it was that simple.

The other assumption was one that struck me from day one. On 9-11-2001 CNN the lower part of the TV Screen showed the words ‘America under attack’. I was also frightened about the future and furious about the despicable terrorists that caused such horror. So I said to myself that the hysteria of the moment had caused that banner heading. Maybe I interpreted it wrongly. Did they really fail to make the distinction between a bombing raid by a non-governmental terrorist network and another country’s attack upon their sovereignty? I think Mr. Bush still hasn’t made that distinction, and concluding by the way he handled the UN I think he doesn’t value the notion of sovereignty much.

Still I must agree that I have no better plan for combating terrorism and no idea what the practical detrimental consequences of making this distinction would be for combating terrorism abroad. My point is that Mr. Bush isn’t the man for distinctions, he’s the clear cut case president, the ‘I’ve got a gut feeling about this’ Texan. As Europeans we tend to think politicians should be longwinded and call them intelligent. Hence there are some that call Mr. Bush dumb, but we should give him more credit than that. He's just not an intellectual.

In a debate the arguments are mere instruments for getting your case across. It’s not about the strength of your arguments that people will believe you, it’s because you have a clear story. Mr. Bush has one. Yet this debate showed that John Forbes Kerry has a good story too, that is most probably even better. He deserves to be elected, but it is highly doubtful.

Post Scriptum ('The clog of this log'):

Misconception 1:
It is a common misconception that arguments matter in a debate. The reason why it’s so popular a conception is because it fulfils our unconscious need to be perceived as rational beings. He who has the best body language to bring the best story across wins the debate. Kerry stood like a winner and became the winner.

Misconception 2:
Politicians have to make compromises with other politicians. Their electoral or party support and vagueness about their demands better their position to negotiate. Some say that politicians don’t directly answer the journalist’s questions, because they do not want to weaken their position to negotiate. This is true, but it is only half-true. The other reason is because they want their story to come across. They don’t want to give answers, they want to give statements. Because clear stories win voters. So paradoxically it is best to shout your ideology and whisper your practical demands.

+ 2 - 0 | § ¶Ad fundum

'De ontgroening' is een geliefd onderwerp voor debat onder jongerejaars. Werkt het? Mag het? Kan het? Het is geheimzinnig en daarom interessant. Denk aan de boeken 'Zoveel lol' van Boudewijn van Houten (ook verschenen als 'De ontgroening') en 'Mores' van Onno te Rijdt. Of films als het klassieke begin van 'Soldaat van Oranje' en de film 'Skulls'. En telkens loopt het uit de hand. Tips over boeken en films in dit bij mij geliefde genre zijn altijd welkom.

Vanavond met mijn vriendin de Vlaamse film 'Ad Fundum' gekeken. Oorspronkelijk als BRTN TV-film geregisseerd door Tom van Landuyt in 1993 en in 2000 opnieuw uitgebracht voor de bioscoop. Het studentenleven is bij vlagen banaal, maar deze film is de Emile Ratelband onder de films: platte teksten, banale toonzetting, seksisme, geen realiteitsgevoel en gebrek aan diepgang. De titel 'ad fundum' is verdiend, de film is een ware 'race to the bottom'. Een aanrader dus voor studenten, om je lekker aan te ergeren.

Zijn er dan nog goeie scènes? Ja, de rechtsgeleerdheiddocent is zo levensecht en goed dat je colleges van hem zou willen bijwonen. Maar daar houdt het zo'n beetje op. Zwak is de ondertitel, die je al met een zware stem in een trailer traag uitgesproken hoort worden: "Erbij willen horen, kan je leven kosten." Zo plat als de film zelf. Awel ende amai, is dat dan die Belgische gevatheid?

+ 1 - 1 | § ¶Aforismen

Ik las in de biografie van Mencken hoe hij reeds op jonge leeftijd een veellezer was en al gauw een polygraaf werd. (Het een schijnt nogal eens met het ander samen te hangen) Het deed me terugdenken aan mijn jeugd (jaha, "boehoe, oude lul, etc."). Ik was meer een polyhistor dan veellezer, aangezien ik wel het gehele oeuvre van Jan Terlouw en Thea Beckman had gelezen, maar het daarna op miraculeuze wijze gestopt is. De enige auteurs van wie ik echt en integraal meerdere boeken heb gelezen zijn Hermans en Giphart. Bovendien was ik meer een krabbelaar dan veelschrijver.

Met de kladblaadjes waar ik zinnetjes opende van mijn tiende tot mijn achttiende zou ik een kleine aforismenbijbel samen kunnen stellen. Kortere en langere filosofische en psychologische wijsheden vertrouwde ik ook aan het papier toe. Waarschijnlijk deed iedere puber boven VMBO-niveau dat, maar toch zonde dat ik vrijwel al die volgekladde papieren heb weggegooid.

Misschien ook wel beter. Schrijven is stiekem gewoon sport. De eerste paar jaar is het kut en moet je de techniek onder de knie krijgen en langzaam maar zeker wordt je creatief. Simpel gesteld verschillen je hersens niet zoveel van je spieren, zeker niet het gedeelte waar je taalgevoel in schuilt. Hoe vaker je het gebruikt, hoe soepeler het wordt.

Toch even een kleine duik gemaakt in de resterende papiertjes. De lange psychofilosofische beschouwingen zijn weinig interessant. De vele aforismen lijken verloren gegaan. Merkwaardig heb ik wel veel gedichten bewaard, terwijl ik daar heel weinig van geschreven heb. Schaarste verleent kennelijk ook de nostalgie van extra waarde. (zie daar een verborgen aforisme!)

Een kleine selectie:

1996 (getiteld Sick Building Syndrome):
"Great grey walls, sheer screaming
confident colors/
bricks braced firm, solid as a rock/
grand long halls, not meant for dreaming
terrible horrors/
Evolution ends when school begins"

1997:
"Amidst the isles in my mind,
I sank nor swam, but spoke darkly,
and thought myself wise"

1998 (in New Jersey, USA):
"The bug spray seems to repel
me more than the bugs,
and occasionally I get stung
by these foreign country foreign
insects)

1998 (toch nog een aforisme!, waarschijnlijk een cliché) :
"Art is the elevation of personal pain to universal metaphors"

begin 2000 (het begin van een nooit afgemaakt kort verhaal):

“Haar man was speloloog, wat ons niks verbaasde. Haar stalagtieten leken al eeuwen te hangen, haar krocht stonk naar een rottende waterplas die zich waarschijnlijk verderop in de druipsteengrot bevond. Haar lelijkheid werd nog eens versterkt door haar mislukte pogingen deze te verbergen. Wie haar een kus op de wang wilde geven, moest zijn neus dichthouden om geen overdosis van haar poeder binnen te krijgen.
Het was onduidelijk of zij haar wenkbrauwen zelf met een pincet had uitgetrokken, of dat zij door de tijd waren onthaard. Wat wel meteen opviel was hoe de zwarte strepen zich tegen haar voorhoofd aftekenden als twee rottende littekens. De groene oogschaduw, ogenschijnlijk als 'finishing touch' toegevoegd, riep een diepe nostalgie naar heksenvervolgingen in ons op.
De collegezaal was nooit groot genoeg, en dus moesten er altijd een aantal ongelukkigen vooraan zitten. Niet dat zij met consumptie sprak, maar de geur die haar omringde suggereerde dat er iets kortgeleden in haar mond gestorven was.”

Ach het is middelmaat, maar ik kan er nog steeds van genieten...